Tekil temel, her kolonun altına ayrı ayrı yapılan ve o kolonun yükünü daha geniş bir zemin yüzeyine yayan kare ya da dikdörtgen betonarme ayaktır (pabuç). Sağlam zeminlerde ve yükü az yapılarda ekonomik bir çözümdür.
Tekil temel, kolon yükünü kolondan daha geniş bir alana yayarak zemine gelen gerilmeyi zeminin taşıyabileceği düzeye indirir. Boyutları kolon yüküne ve zeminin taşıma gücüne göre hesaplanır. Deprem bölgelerinde tekil temellerin iki doğrultuda bağ kirişleriyle birbirine bağlanması istenir; böylece temellerin depremde birbirinden bağımsız hareket etmesi önlenir.
Kolon yükleri büyüdükçe ya da zemin zayıfladıkça tekil temeller birbirine yaklaşır; bu durumda sürekli (şerit) temel veya radye temel daha uygun olur. Farklı oturma riski taşıyan zeminlerde tekil temel önerilmez. Karar, zemin etüdüne ve statik hesaba dayanır.
Uygulamada temel çukurları açılır, grobeton dökülür, donatı ve kolon filizleri yerleştirilip beton dökülür; bağ kirişleri temellerle aynı aşamada yapılır. Temel tiplerinin karşılaştırması için temel türleri kılavuzuna bakabilirsiniz.
Kaynaklar
- Türkiye Bina Deprem Yönetmeliği RG 18.03.2018 / 30364 (mükerrer)
Bu sayfa genel bilgilendirme amaçlıdır; kendi durumunuz için güncel mevzuatı ve sözleşmenizi esas alın, gerekirse uzmana danışın.